لبخند های اجباری

گفتم نمیخندم فقط دارم تلاش میکنم که گریم نگیره

همیشه بعد درون گرای شخصیتم وقتی غم دارم رومیشه وهمه فقط همین جمله را ازم میپرسن چرا حرفی نمیرنی آروم شدی

من خودم این راه را انتخاب کردم ولی خب خیلی سخته ، راضی بودن به رضای خدا خیلی سخته کی میگه آسونه ، به خصوص زمانی که رضای خدا برخلاف میل آدمه، اونجا دیگه امتحان سخته تازه شروع میشه

من تو زندگیم همیشه قوی بودم ، همیشه وقتی شکست خوردم اولش یه کمی ناراحت بودم ولی باز فردای اون روز از اول شروع کردم به تلاش کردن ، به پیدا کردن امید برای خودم فردا هم یکی از همون روزهاست

پشت من فقط خدا هست وبرای من کفایت میکنه